Śladami naszych Olimpijek

Awans do igrzysk olimpijskich po czterdziestu latach nadziei był niewątpliwie dużym sukcesem polskiej siatkówki. Dał on nam wszystkim ogromną satysfakcję, ale też zobowiązał do utrzymania wysokiego poziomu w przyszłości. Udział naszego zespołu w igrzyskach pokazał drogę jaką muszą przejść zawodniczki, aby dotrzeć na szczyty siatkarskiego mistrzostwa.

Często słyszy się o braku systemu szkolenia… ale przecież te wspaniałe dziewczyny wyszły z tego systemu, może niedoskonałego, bo tworzą go ludzie borykający się z różnymi problemami, ale też nieobliczalnego, bo są wśród nich fanatycy nieliczący się z czasem i pieniędzmi, aby zobaczyć swoją wychowankę gdzieś tam na najwyższym podium własnych marzeń. CO ŁĄCZY NASZE OLIMPIJKI? Były niewątpliwie utalentowane, ale miały też odpowiednie szkolenie i bardzo wcześnie rozpoczynały grę na najwyższym poziomie. Jako juniorki grały w seniorskiej ekstraklasie ( Małgorzata Glinka, Anna Barańska, Anna Kaczor, Milena Rosner, Mariola Zenik (Barbachowska), Katarzyna Skorupa (I liga)), lub jako uczennice (Anna Podolec, Katarzyna Gajgał (Biel), Agnieszka Bednarek, Milena Sadurek, Katarzyna Skowrońska) były liderkami I ligowego zespołu SMS PZPS Sosnowiec. Wspólnie zdobywały medale na mistrzostwach Europy i świata w młodzieżowych kategoriach wiekowych. Wszystkie Olimpijki już jako juniorki grały na maksymalnym pułapie swoich możliwości w zespołach seniorskich najwyższych lig. To spostrzeżenie może posłużyć do oceny dzisiejszej sytuacji w perspektywie najwyższych osiągnięć w przyszłości. Jakie są dzisiejsze realia ?. W I lidze i PlusLidze Kobiet grających juniorek prawie nie widać, a reprezentacje młodzieżowe już od kilku lat nie osiągnęły znaczących międzynarodowych sukcesów. Czy brakuje nam talentów, a może trenerskich zapaleńców lub działaczy stawiających na młodzież? W tym kontekście zrozumiała jest troska PZPS o szkolenie młodzieży. Trzeba zdefiniować problem i szukać właściwych rozwiązań. CO ŁĄCZY TRENERÓW NASZYCH OLIMPIJEK? Na początku ich drogi byli to nauczyciele wychowania fizycznego pracujący w szkolnych, czy środowiskowych klubach. Zarażeni bakcylem siatkówki potrafili wyłowić talenty i dać im pierwsze szlify siatkarskiej edukacji. Następnie byli to trenerzy klubów, w których młodzież miała możliwość grania w wieku juniorskim na najwyższym poziomie seniorskiej siatkówki (Gwardia Wrocław, Skra Warszawa, Gedania Gdańsk, Nike Węgrów) lub trenerzy Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Sosnowcu. Wszyscy oni mieli ogromną pasję i wiarę w powodzenie swojej pracy. Czy dzisiaj są tacy pasjonaci ? Niewątpliwie tak, ale jest ich zbyt mało by dać naszej dyscyplinie konieczne przyspieszenie. Kim są ci ludzie?. Skończyli niedawno studia i mają wiele pomysłów na życie. Chcą wiedzieć o siatkówce jak najwięcej, biorą udział w każdej kursokonferencji, zdobywają materiały szkoleniowe i przysłuchują się każdej ciekawej dyskusji. Doświadczają jak trudno przebić się na wyżyny młodzieżowej siatkówki, bo grają tylko swoimi wychowankami, wybranymi z najbliższej okolicy. Potrafią jednak wyszukać siatkarskie „rodzynki”, które coraz wcześniej przechwytują większe kluby. Jest to niewątpliwie właściwy kierunek… ale jak docenić tych najważniejszych ludzi, aby nie tracili swojego zapału . Są trenerzy grup młodzieżowych większych klubów, którzy wyrośli z pracy z młodzieżą i w niej czują się najlepiej. Szkolą oni własne wychowanki i poszukują talentów w mniejszych klubach, odnoszą systematycznie sukcesy w rozgrywkach młodzieżowych i są doceniani w akcji „Trener”. Uwikłani w system klas sportowych borykają się oni często z problemami lokalowymi i motywowaniem swoich podopiecznych do efektywniejszej pracy. Są to również trenerzy Szkół Mistrzostwa Sportowego, którzy zdani na łaskę dopływu uzdolnionej młodzieży, obarczeni są dużą odpowiedzialnością za szybkie efekty swojej pracy. Wszyscy potrzebują dostępu do najnowszych trendów szkoleniowych i wsparcia ze strony działaczy. Stanowią oni ważne ogniwo w całym systemie szkolenia. Idąc śladami Olimpijek widzimy, że połowa z nich wyrosła poza Szkołą Mistrzostwa Sportowego. Kluby mają tutaj swoją satysfakcję, ale też powinni czuć odpowiedzialność za rozwój młodego pokolenia. Czy dzisiejsze zapatrzenie się w atrakcyjny świat najwyższego wyczynu nie odrywa zbyt mocno wzroku trenerów i działaczy od mozolnej pracy u podstaw ? Czy brak juniorskiego zaplecza grającego w pierwszoligowych klubach nie budzi jeszcze naszego niepokoju? Czy, jeżeli w Turnieju Nadziei Olimpijskich (rocznik 1994) tylko pięć województw spełnia kryteria wzrostowe PZPS, to nie jest jeszcze powód do zmartwień ?. Musimy odpowiedzieć sobie na te pytania, jeżeli jesteśmy odpowiedzialni za rozwój i przyszłość Polskiej Siatkówki Już na pierwszy rzut oka widać, że problem jest złożony. Istnieje dobry system selekcji utalentowanych zawodniczek, są działania Związku zmierzające do poprawy sytuacji…, tylko wciąż brakuje armii trenerów, najważniejszych trenerów, którzy dokonują naborów do swoich klubów, widząc w kilkunastoletnich dziewczynkach przyszłe Olimpijki. Powrót do listy